Behar geeft yezidi-vrouwen een waardige toekomst

Behar Ali helpt yezidi-vrouwen in Irak die slachtoffer zijn geweest van islamitische staat. Met haar organisatie geeft ze deze vrouwen weer hoop op een betere toekomst. Ze wordt daarbij gedreven door haar eigen ervaringen.

Het is eind jaren tachtig en in Irak is Saddam Hussein aan het bewind. Hij geeft opdracht tot een gifgasaanval op Halabja, de plek waar een jonge Behar woont met haar familie. Na de zoveelste geweldscampagne tegen de Koerden vlucht Behar halverwege de jaren negentig naar Nederland. Hier specialiseert ze zich in vrouwenrechten en na de val van Saddam keert ze terug naar Noord-Irak om te helpen met de wederopbouw van haar land.

Medeoprichter van EMMA

In Irak is ze in 2013 medeoprichter van EMMA, een vrouwenrechten organisatie die werkt aan een vredig, veilig en modern Iraaks Koerdistan, een samenleving waarin mannen en vrouwen gelijkwaardig aan elkaar zijn. Nadat in de zomer van 2014 IS-strijders de yezidi-bevolking overvallen, richt Behar zich op de opvang van yezidi-vrouwen die weten te ontsnappen aan hun aanvallers.

Er kloppen vrouwen bij ons aan van wie de hele familie door IS is vermoord. Het leed dat velen hebben moeten doorstaan is onvoorstelbaar.

Gevluchte yezidi’s worden opgevangen in een speciaal daarop ingericht centrum in een van de vluchtelingenkampen rond Duhok. “Er kloppen vrouwen bij ons aan van wie de hele familie door IS is vermoord. Het leed dat velen hebben moeten doorstaan is onvoorstelbaar”, zegt Behar. In het centrum krijgen ze traumabehandeling en wordt de blik weer voorzichtig op de toekomst gericht.

Moed om weer vooruit te kijken

Om de vrouwen in het kamp te helpen hun gedachten te verzetten en zich verder te ontwikkelen heeft EMMA, met de steun van onze donateurs, verschillende cursussen opgezet. Bijvoorbeeld in fotografie, ICT en theater. De eerste proef was een groot succes. “De vrouwen zijn even niet meer bezig met het verleden, maar werken aan iets nieuws en ontwikkelen zichzelf. Het geeft ze energie en de moed om weer vooruit te kijken.” En dat is hard nodig zolang de vrouwen het kamp niet kunnen verlaten.