Wat trekken we aan vandaag?

13 november, 2014

Na 2003 kwam daar rap verandering in. Met de verdrijving van Saddam deden satellietschotels op grote schaal hun intrede tussen de Eufraat en de Tigris. Net als voor miljoenen andere Irakezen opende de buitenwereld zich voor Feryal via televisiezenders. Ze keken naar BBC, CNN en Fox movies. Geïnspireerd door de Amerikaanse beelden begonnen vrouwen zich prompt fleuriger te kleden. Plotseling konden mensen zich ook openlijk uiten, een welhaast onwezenlijke gewaarwording na decennia van harde repressie.    

Maar net als vrijheid kent repressie vele smaken. Zo zijn vrouwen in sommige oerconservatieve buitenwijken van Diwaniyyah aan huis gekluisterd. Van hun echtgenoten mogen ze het huis niet verlaten. Stel je voor dat iemand je vrouw op straat zou zien! De schande die dit met zich meebrengen zou!

Feryal, civiel ingenieur van beroep, trekt in haar eentje die wijken in. Zonder de abaya maar met een gestreept jasje. Afkeurende blikken en dito geluiden vallen haar ten deel. Maar de activiste en bestuurslid van de vrouwenrechtenorganisatie Awan, geeft onverstoorbaar en met zichtbare pret haar boodschap af aan de vrouwen die opgesloten thuis zitten: de vrijheid om de straat op te gaan is er ook voor jullie!  

‘Huisarrest’ is een van de vele misstanden waarmee Iraakse vrouwen dagelijks worden geconfronteerd. Het extreme geweld in de samenleving, aangewakkerd door de bloedige strijd tegen ISIS, eerwraak, huiselijk geweld. Ja, volgens de wet (artikel 41 uit het wetboek van strafrecht) is het de man zelfs toegestaan zijn vrouw te slaan. Met de vrouwenrechten in Irak is het misschien wel nog nooit zo beroerd gesteld geweest als nu.  

WetgevingDaarom richt Feryal zich op datgene wat moet worden gedaan: wetten veranderen en zorgen voor een betere representatie van vrouwen in de politiek. In haar campagne trekt ze op met andere NGO’s, juristen en activisten. Samen identificeren ze wetsartikelen die van tafel moeten omdat ze rechten van vrouwen inperken. Na de identificatie volgt de gang naar het parlement. De lobby zorgde ervoor dat er een quotum werd ingesteld: minimaal 25 procent van de volksvertegenwoordigers dient vrouw te zijn.

Een beetje dwang is nodig, zeker als het gaat om het veranderen van politieke cultuur. Die satellietschotels kwamen er ook niet vanzelf.

Dit artikel is onderdeel van een portrettenreeks over dappere vrouwenrechtenactivisten uit het Midden-Oosten. Dag in dag uit strijden zij – vaak met gevaar voor eigen leven – voor meer vrijheid, gerechtigheid en gelijkheid. Lees ook de andere portretten in deze reeks:

‘Intisar komt handen tekort’ – Een portret van de Egyptische advocate Intisar el-Saeed  

‘Zeezwemmer Younes op de barricaden’ – Een portret van de Libische activist Younes Nagem

Lees ook

  • Op weg naar gelijke rechten in de Caraïben

    13/12/2018

    In 2009 werden vier transgenders in Guyana opgepakt en gearresteerd wegens crossdressing. In de rechtbank kregen ze te horen dat ze verward waren over hun seksualiteit. “Ga op zoek naar Jezus”, luidde het advies van de rechter. Nu, na negen jaar lang de wet uitdagen en de zaak aanvechten, is er eindelijk gerechtigheid: crossdressing is […]

    Lees meer

  • Hivos steunt spraakmakende documentaire over het leven van drie transgenders

    20/11/2018

    Filmmaker Koen Suidgeest en de stichting Human Rights in the Picture hebben van Hivos financiële steun gekregen om een documentaire te maken die wereldwijd ingezet gaat voor educatie en activisme op het gebied van transseksualiteit.

    Lees meer

  • Waarom we stil zijn

    16/11/2018

    Mensenrechten staan wereldwijd onder druk. Daarom doen Hivos en honderden andere organisaties van 16 tot en met 18 november mee met SPEAK! campagne.

    Lees meer