Oegandese homoactivist aan het woord

8 april, 2014

Wat ging er door je heen na de ‘outing’?Ik voelde me zwak; wist niet wat ik moest doen. Niet zozeer omdat ik ‘geout’ was, maar omdat ik niet wist hoe mijn familie, vrienden en huisbaas zouden reageren. Vrijdag 28 februari is een dag die in mijn geheugen staat gegrift. Ik moest die dag beslissen of ik naar buiten zou gaan om die krant te kopen. Uiteindelijk ben ik de hele dag thuis gebleven.

 

Hoe ben je erachter gekomen dat je in de krant stond?Ik werd ’s ochtends gebeld door een vriendin die vertelde dat ik in de krant Red Pepper stond. Ik vroeg haar een foto te sturen via Whatsapp, en daar was ik! Red Pepper jatte de foto’s uit een artikel in het magazine Advocate, en gaf het verhaal de kop ‘Hoe wij homo’s werden’.

Die titel was enorm beschadigend. Ik wist meteen dat ik in de problemen zat. Ik keek die ochtend op Facebook en vond meteen allerlei beledigende boodschappen. Ook kreeg ik een hoop haatsms’jes. Mensen namen stelling  op basis van het artikel. Omdat toch niemand mij zou geloven besloot ik geen uitleg te geven.

Het was een verschrikkelijke dag en ik nam geen risico. Ik wist dat het rampzalige gevolgen had kunnen hebben als ik die dag de deur uit was gegaan.  Vrienden kwamen op bezoek om mij gezelschap te houden.

Waarom wordt er in Oeganda zoveel geweld gebruikt tegen de LGBT-gemeenschap?Mensen vinden hier dat de politie te traag handelt, en kiezen ervoor om  het recht in eigen hand te nemen en zelf geweld toe te passen. Ze voelen zich verantwoordelijkheid om ons aan te pakken. Soms ben ik niet zozeer bang voor de Oegandese regering, maar voor de woede van het volk. De media hebben een verkeerd beeld van ons neergezet. De samenleving wordt hierdoor ‘aangestoken’, en reageert op wat er over ons verteld wordt. De media brengen de mensen geen kennis bij, maar promoten juist onwetendheid.

Hoe reageerde je familie op je ‘outing’?Met mijn  vader heb ik  sindsdien niet meer gesproken. Mijn stiefmoeder belde mij om te vertellen dat ik weer naar de kerk moest en boete moest doen. Ik wist dat die reactie een indicatie was van hoe mijn vader erover denkt. Mijn broers en zussen spreken ook niet meer met mij. 

Dan voel je je vast extreem eenzaam… Ik heb vrienden, maar familie is enorm belangrijk. Het zou fijn zijn als ik op de liefde en steun van  mijn broers en zussen zou kunnen rekenen. Ook sommige vrienden hebben afstand van mij genomen en willen niet langer met mij geassocieerd worden. Het is eenzaam en moeilijk. Ik blijf hopen dat mijn familie er uiteindelijk voor mij zal zijn.

Waarom ben je, na alles wat er met je gebeurd is, nog steeds in Oeganda?Ik heb een rol te vervullen hier in Oeganda. Er zijn veel LGBTI’s (homo’s, lesbiennes, biseksuelen, transgenders en interseksuelen) in Oeganda die zich niet uit kunnen spreken zoals ik doe. Ook zij moeten vertegenwoordigd worden.

Ik voel mij als Oegandees verantwoordelijk voor de ontwikkeling van mijn land. Ik laat mij niet remmen door discriminatie of een stompzinnige wet. Als je een gevecht wilt winnen, moet je niet vluchten maar in de vuurlinie staan. Als ik wil dat mijn activisme effect heeft, moet ik in Oeganda zijn.

Hoe kunnen LGBT-activisten in Oeganda gesteund worden?We hebben regionale steun nodig, maar ook meer Afrikaanse stemmen die zich laten horen bij de Oegandese regering. Zo kunnen we het wijdverbreide misverstand dat homoseksualiteit ‘on-Afrikaans’ is uit de wereld helpen. Als meer Afrikanen zich verzetten tegen de vervolging van hun landgenoten, kan dat een grote impact hebben.

Dat gezegd hebbende, moeten we ons ook blijven richten op onze samenwerking met partners in het Westen. Samen  hebben we mensen bewust gemaakt van de situatie van LGBTI’s in Oeganda, en ervoor gezorgd dat zij niet geïsoleerd zijn geraakt. Zij hebben een wereldwijde supportersfamilie gekregen.

De welbespraakte activist Richard Lusimbo is het tegenovergestelde van een leunstoelactivist. Onder moeilijke omstandigheden strijdt hij voor homorechten in Oeganda. Lusimbo is onderzoeks- en documentatiemanager bij Sexual Minorities of Uganda (SMUG). SMUG doet mee aan het Ji-Sort programma van Hivos, dat zich richt op de capaciteitsopbouw van Oost-Afrikaanse LGBT-organisaties.

Foto: copyright Richard Lusimbo

Lees ook

  • Op weg naar gelijke rechten in de Caraïben

    13/12/2018

    In 2009 werden vier transgenders in Guyana opgepakt en gearresteerd wegens crossdressing. In de rechtbank kregen ze te horen dat ze verward waren over hun seksualiteit. “Ga op zoek naar Jezus”, luidde het advies van de rechter. Nu, na negen jaar lang de wet uitdagen en de zaak aanvechten, is er eindelijk gerechtigheid: crossdressing is […]

    Lees meer

  • Hivos steunt spraakmakende documentaire over het leven van drie transgenders

    20/11/2018

    Filmmaker Koen Suidgeest en de stichting Human Rights in the Picture hebben van Hivos financiële steun gekregen om een documentaire te maken die wereldwijd ingezet gaat voor educatie en activisme op het gebied van transseksualiteit.

    Lees meer

  • Waarom we stil zijn

    16/11/2018

    Mensenrechten staan wereldwijd onder druk. Daarom doen Hivos en honderden andere organisaties van 16 tot en met 18 november mee met SPEAK! campagne.

    Lees meer