Free to be Dennis Castillo

1 oktober, 2014

“Honduras is een van de gevaarlijkste landen voor LHBTI’s”, vertelt Dennis. “Homoseksualiteit is een groot taboe in mijn geboorteland. Toen ik jong was durfde ik niet mezelf te zijn. Ik gedroeg me als een hetero en beweerde dat ik een vriendin had, om erbij te horen.”

Vanaf zijn veertiende werd Dennis actief voor lokale LHBTI organisaties. “Toen vond ik de kracht om bij mijn – erg conservatieve – familie uit de kast te komen. Vanaf dat moment was mijn moeder niet langer ‘de moeder van Dennis Castillo’, maar ‘de moeder van die flikker’.”

MoordOp een afschuwelijke manier heeft Dennis moeten ondervinden hoe ver de discriminatie van LHBTI’s in Honduras kan gaan. Meerdere vrienden en collega’s zijn vermoord vanwege hun geaardheid of hebben zichzelf van het leven hebben beroofd omdat het niet langer dragelijk was. In 2012 werd de beste vriendin van Dennis voor zijn ogen vermoord. Zij aan zij streden ze voor LHBTI-rechten binnen de Hondurese organisatie CEPRES. “Omdat ik de getuige was van deze gruwelijke daad ontving ik allerlei bedreigingen, zelfs van de politie. Ik durfde geen klacht in te dienen omdat ik bang en onzeker was.”

Door zijn traumatische ervaringen is Dennis nog altijd bang voor de politie en het leger. “In Honduras liep ik op een dag met mijn partner over straat, en werden we op straat aangehouden voor een ‘routinecheck’. ‘Wie van jullie is er ziek?’, vroegen de agenten. Ze fouilleerden en betastten ons.”

Dennis werd na zijn coming out niet alleen afgewezen door de maatschappij, maar ook door zijn familie. “Mijn oudste broer wilde me naar het leger sturen: daar zouden ze wel een man van mij maken. Ik werd mishandeld, geslagen en in harde bewoordingen afgewezen. Mijn tante liep mij voortdurend uit te kafferen: ‘loop als een man’, zei ze steeds. Ze wilde mij altijd naar de dokter sturen, zodat ik zou ‘genezen’.”

Open huisInmiddels woont Dennis in Costa Rica, waar hij met zijn organisatie Casa Abierta (open huis) opkomt voor Zuid-Amerikaanse LHBTI-activisten die gevaar lopen. “Hier weet iedereen dat ik homo ben”, zegt hij lachend. “Ik vertel het overal, waar ik ook kom en met wie ik ook ben. Ik voel me vrij, veilig en geaccepteerd. Je ziet hier hoe homostellen publiekelijk hun liefde durven te uiten en hand in hand lopen. Dat maakt mij gelukkig. Dan denk ik: ooit durf ik dat ook. Weliswaar niet in mijn eigen land, maar wel in een land dat mij de vrijheid heeft gegeven om mezelf te zijn.”

Omdat iedereen het recht verdient om zichzelf te zijn, waar ook ter wereld, lanceerde Hivos afgelopen zomer de campagne ‘Free to be Me‘. Duizenden Nederlanders spraken zich sindsdien uit voor vrijheid in de liefde. De boodschap van ‘Free to be Me’ is Dennis uit het hart gegrepen. “Soms heb ik zin om een roze shirt te dragen. Mijn teamgenoten bij Casa Abierta grappen dan dat ik er nichterig uitzie. ‘Ach, laat me toch mezelf zijn!’, roep ik dan altijd.”

Lees ook

  • Op weg naar gelijke rechten in de Caraïben

    13/12/2018

    In 2009 werden vier transgenders in Guyana opgepakt en gearresteerd wegens crossdressing. In de rechtbank kregen ze te horen dat ze verward waren over hun seksualiteit. “Ga op zoek naar Jezus”, luidde het advies van de rechter. Nu, na negen jaar lang de wet uitdagen en de zaak aanvechten, is er eindelijk gerechtigheid: crossdressing is […]

    Lees meer

  • Hivos steunt spraakmakende documentaire over het leven van drie transgenders

    20/11/2018

    Filmmaker Koen Suidgeest en de stichting Human Rights in the Picture hebben van Hivos financiële steun gekregen om een documentaire te maken die wereldwijd ingezet gaat voor educatie en activisme op het gebied van transseksualiteit.

    Lees meer

  • Waarom we stil zijn

    16/11/2018

    Mensenrechten staan wereldwijd onder druk. Daarom doen Hivos en honderden andere organisaties van 16 tot en met 18 november mee met SPEAK! campagne.

    Lees meer