Vluchteling worden. Why not?

romanHivos persvoorlichter Roman Baatenburg blogt vanuit Caïro

Advies voor wie in Caïro de permanent toeterende verkeerspulp wil mijden: men neme de metro. Efficiënt en verrassend feilloos. En er zijn aparte wagons voor vrouwen. Daar kwam ik pas achter toen ik instapte bij Saad Zaghloul naar station Nasser, voor me keek, een vrouw mij nadrukkelijk bleef aankijken, er naast me werd gegiecheld, ik impulsief om me heen keek en besefte dat ik de enige persoon van het mannelijk geslacht was in een verder volle wagon. Ik glimlachte verontschuldigend naar de vrouw tegenover me, en in haar blik meende ik een lichte ironie te bespeuren.

Van Nasser – Gamal Abdel, legendarisch en tragisch president van Egypte in de jaren vijftig en zestig – is het een klein stukje lopen naar het zeer levendige Orabi plein. Bij een grote falafel-zaak hef ik ostentatief wanhopig m’n handen omdat ik tien minuten wachten wat lang vind voor een broodje met gefrituurde kikkererwtballetjes. Een jongen met een scherp getekend gezicht lacht dat ze hier verschrikkelijk langzaam zijn. Hij neemt een grote plastic zak vol broodjes aan – hij wel – en gebaart me met hem mee naar buiten te lopen. Het blijkt een Libiër te zijn. Even later zit ik op een terras te eten en thee te drinken met zijn vrienden, allemaal Libisch – wíj betalen, jíj bent onze gast.

Twee studenten medicijnen, de jongen uit de broodjeszaak die ‘business’ studeert en vooral veel geld wil verdienen, en een vierde, de lolbroek van het gezelschap. Slechts één van de vier spreekt goed Engels, een van de dokters in spe. Met de anderen is het vooral veel gebaren en in staccato. Zo is het in Libië momenteel ‘pang pang’, ‘the war, you know’. Geen van allen hebben ze nu veel zin om terug te gaan naar hun vaderland. Logisch. Caïro vinden ze ‘very ok’, je kunt er prima studeren, lekker eten en misschien straks nog werk vinden ook. Maar eigenlijk willen ze naar Europa, het beloofde continent.

De lolbroek maakt borstcrawl bewegingen, zwemmend de Middellandse Zee over naar Italië. Why not? Vluchteling ‘worden’ en naar Griekenland? Why not? En dan naar Polen, trouwen met een Poolse. En ofschoon ie er voortdurend bij lacht, z’n vrienden bezweren me dat dit nu geen grap is. De vrolijke Libiër uit Derna heeft werkelijk z’n zinnen gezet op Polen. Of ik een advies voor ‘m heb? Vragend kijkt ie me aan. ‘Maak je studie af en keep on dreaming’, zeg ik. Wie wil er nou géén Poolse vrouw?