KIJK & LUISTER

Samen met een paar vriendjes gaat de tienjarige Omar uit Bangladesh elke dag om acht uur naar school. Hij gaat met veel plezier en kan behoorlijk goed rekenen, maar is vaak te moe om zich goed op de les te concentreren. Dat is niet zo gek, want hij heeft er dan al een lange dag opzitten. Om acht uur ‘s morgens gaat Omar namelijk naar zijn werk.

Langs de kant van een weg in de buurt van de hoofdstad Dhaka, hakt Omar oude bakstenen tot gruis. Er worden nieuwe wegen van gemaakt. Om zijn handen te beschermen, heeft hij stukjes autoband om zijn vingers gebonden; hij knijpt zijn ogen tot spleetjes om te zorgen dat er geen splinters invliegen. De zon is fel en het is warm. Het is altijd warm in Dhaka.

Als je het de opzichter vraagt, mag Omar van geluk spreken. Zijn familie heeft het geld dat hij verdient hard nodig en lang niet ieder kind krijgt de kans om naar school te gaan. Die gedachte is niet eens zo vreemd: honderdduizenden ouders, bazen en kinderen in buurland India dachten er tot voor kort precies zo over. Maar daar leven inmiddels 600.000 kinderen die écht geluk hebben gehad. Zij wonen, spelen en leren in een child labour free zone: kinderarbeid bestaat er niet meer. De zones breiden zich uit als olievlekken, maar zullen niet snel genoeg groeien om Omar te bereiken voordat hij volwassen is. Daar kan hij voorlopig alleen maar van dromen. 

(Bron: Peter de Ruiter/ www.kinderarbeid.nl)