Ute Seela

En toen vond ik me plotseling in een machtige omarming door de bisschop. Op de achtergrond de omroep voor passagiers naar Amsterdam om zich te melden bij de incheck-balie. En tegenover mij een man die mij gedag zei alsof we elkaar al eeuwig kenden.

Hij was vandaag zonder kruis en zonder die bloes met dat kraagje. Gewoon een dijk van een man, vol energie en vrolijkheid en zonder die lucht van ‘ Lord’ om hem heen die mij twee dagen eerder nog had doen fronsen en tegelijkertijd naar hem opkijken.

Bisschop Zac had de Kampala-conferentie geopend waar de onderzoekers uit Noord en Centraal Oeganda hun resultaten zouden presenteren. Over hoe mensen in de dorpen dachten over diversiteit en hoe zij omgingen met verschillen tussen etnische groepen. De bisschop mengde zich al enige tijd in die discussie, vooral waar het ging om politici die etnische tegenstellingen uitbuiten om hun macht te verstevigen.

Maar het concept ‘pluralisme’ vond hij eigenlijk maar niks. Te veel gebaseerd op Nietzsche en Descartes die niet zo veel moesten hebben van God. Te Westers ook vooral. Vrijheid van het individu om te kiezen, geen normen, geen grenzen...? Hij had het natuurlijk ook over sexuele moraal. Dat alles zo maar moest kunnen!

Dat moment in zijn speech vond ik bijna een beetje eng. Dit was er dus zo één, die geloofde dat homo’s de straat op gingen om hun geaardheid te ‘promoten’ en die daarom gestraft moesten worden. Ik vroeg hem of ik een afspraak met hem kon maken.

En zo zat ik dus tegenover hem in de VIP-lounge van het vliegveld in Entebbe. “Als je maar niet gaat schrijven dat ik homo’s haat! Ik vind het ook niet abnormaal, of tenminste, we zijn natuurlijk allemaal ergens abnormaal. Wat ik belangrijk vind is dat de familie zoals we die hier kennen, verschillende generaties, broers, zussen, ooms, tantes – maar allemaal gebaseerd op het verbond tussen man en vrouw – dat dit blijft bestaan. Dat komt in gevaar wanneer homoseksueel gedrag wordt gepromoot als iets wat we moeten accepteren. Maar ik zal niet met de vinger naar ze wijzen, want kijk – en hij duidt op z’n hand met uitgestrekte wijsvinger – als je dit doet dan wijzen er ook drie vingers naar jezelf.”

Hm. Ik wou hem nog vragen hoe het dan zat met andere sociale veranderingen in de familie door migratie naar de steden, (buitenshuis) werkende moeders, jongeren die hun eigen weg zoeken – dat waren toch ook realiteiten die je moest accepteren? Maar de bisschop stond op. “Het is prima als we het hierover oneens zijn, zolang wij maar bereid zijn naar elkaar te luisteren”.

Ik heb z’n nummer.