Linde Holtkamp

Maanden had ik er naar uit gekeken, bedacht hoe het zou zijn en to do lijstjes gemaakt met dingen die moesten gebeuren voor 3 juli; voor de studiereis naar Oeganda. Het avontuur met 19 andere studenten zou dan beginnen. Zaterdag om 19.00uur zijn we vertrokken naar Londen, om vanuit daar door te vliegen naar Entebbe, Oeganda. De vliegreis verliep, op een klein uurtje vertraging na, soepeltjes. Eenmaal aangekomen in Entebbe, zondag 4 juli 07.30uur lokale tijd, stonden er 2 busjes klaar die onze groep de rest van de tijd zouden gaan vervoeren. Het hostel waar we de eerste nachten doorbrengen is heel fijn. De mensen zijn hier deels Hollands en ontzettend vriendelijk. We hebben een groot dakterras met heerlijk loungebanken en mooi uitzicht; verder zijn de bedden hier net nieuw, de kamer fris en schoon, er is nog geen kakkerlak of ander ongedierte gezien, er zijn hier drie mooie, lieve honden die ons dag en nacht bewaken; wat wil je nog meer!

Zondag was vooral een relaxdag. Even goed bijkomen van de reis en alle nieuwe geuren en kleuren op je laten inwerken. ’s Avonds gingen we, jawel geloof het of niet, eten bij een chinees! Het was erg lekker en na een biertje of wat op het dakterras zocht iedereen kapot zijn bed op.Dat was erg verstandig, want we wisten allemaal wat we vandaag, op maandag 5 juli onder andere gingen doen. Namelijk een slum(krottenwijk) in Kampala in. Ik behoor tot degene die nog nooit eerder buiten Europa is geweest en voor wie zoiets als een slum compleet nieuw is. Ik wist niet wat ik moest verwachten, er was van tevoren verteld dat er aan ons gezeten zou worden en dergelijke, maar je kunt nooit weten hoe het is om daar daadwerkelijk te lopen. Toen we de busjes uitstapten en onder leiding van twee locals de krottenwijk inliepen, was ik overweldigd door alles, net als de rest van de groep. De mensen, de schrikbarend slechte omgeving en omstandigheden, de stank, maar vooral door de mensen. Overal kwamen ze op ons af en wilden ze ons de hand schudden, aanraken, ze vroegen hoe we heten en hoe het met ons ging. Dit alles gebeurde onder een bewonderende blik of een brede lach. Vanzelf ga je dan teruglachen, terugzwaaien en voel jij je de attractie. Maar je beseft je waar je bent op dat moment en hoe bizar het is dat je mensen vrolijk loopt toe te zwaaien en te lachen alsof er werkelijk niets aan de hand is en je die mensen tegenkomt in een doodnormale setting. Maar dat is natuurlijk niet zo.

Overal staan krotten, van ellende uit elkaar vallende bouwvallen die dienen als woning of werkplaats, maar eigenlijk kun je je gewoon niet voorstellen dat deze mensen hier daadwerkelijk in wonen, eten, slapen of wassen. Overal afval, modder en stank. Eigenlijk is het gewoon een grote puinhoop. Als je beseft dat al die breed lachende, onschuldige en bij voorbaat al kansloze kinderen hier moeten wonen vergaat je het lachen wel. Ik vroeg me van tevoren af wat een legitieme reden zou kunnen zijn voor ons westerlingen om naar zo’n slum te gaan. Ik voelde me bij voorbaat al een ramptoerist, maar ik ging erover nadenken en bedacht voor mezelf tijdens de wandeling dat het een soort erkenning is van deze mensen. Dat je erkent dat ze er zijn en dat ze niet vergeten worden. Natuurlijk kan ik persoonlijk niets doen aan of veranderen van hun situatie en helpt het ze niet wezelijk dat ik daar loop, maar het idee dat je ook dit deel van Oeganda ‘erkent’ en er met respect mee omgaat is denk ik, naast het feit dat wij veel leren van zo’n wandeling en op de feiten gedrukt worden, een argument. Want je vergeet nooit wat je daar gezien heb, en vooral de kinderen die zo blij zijn om een blanke te zien, je willen aanraken, zich verbazen over je moedervlekken en je rustig ‘biggie’ noemen als ze vinden dat je wat groter bent, maakt dat het voor ons westerse studenten een hele ervaring is. Deze tegenstellingen, de barre omstandigheden van deze mensen, de puinhoop, ellende en totaal onmenselijke omstandigheden in combinatie van hun enthousiasme om een blanke te kunnen aanraken, hun wil om de halve wijk hand in hand met je te lopen en de brede glimlachen maken het zo indrukwekkend. Iedereen was er vol van en liep met gepast ontzag door de wijk. We eindigden de route bij het paleis van de leider van het district waar Kampala toe behoort. Een grotere tegenstelling is niet mogelijk. Onderaan de heuvel de krottenwijk, op de heuvel een decadent paleis....

Na deze indrukwekkende wandeling waar het laatste woord nog niet over uitgewisseld was, gingen we lunchen, waarna we doorgingen naar de Nederlandse ambassade. Hier werden we verwelkomd door de ambassadeur van Nederland en kregen we een interessante presentatie over verschillende aspecten van wat de ambassade doet in Oeganda en de algemene situatie in Oeganda en omliggende landen. Na dit bezoek gingen we door naar de workshop Oegandees koken. De mensen die ons eerder deze dag door de slum hadden rondgeleidt waren hier ook bij en we konden meteen aan de slag. Het was op een erg leuke locatie, in en bij een huis in een woonwijk. De buurkindjes hadden ons ook in de gaten gekregen en stonden achter een muurtje verlegen te zwaaien. Iets opvallends wat we ook al merkten in de slum is de wil van vooral kinderen om op de foto te gaan! Zodra ze het toestel zien gaan ze als volleert model in een pose staan en verdringen ze zich om het resultaat te zien. Dit is erg leuk en het levert mooie kiekjes op. Maar terug naar het eten. Dit bestond uit de traditionele Oegandese keuken, met onder andere veel banaan, andere vruchten, groente, vlees en chapati, een soort pannekoekje. Hiermee gingen we onder leiding van de Oegandese vrouwen aan de slag en we kwamen er al snel achter hoe bewerkelijk deze keuken is, zeker wanneer je voor grote hoeveelheden kookt en op een simpel vuur buiten. Na heel wat uren later verzamelden de groep uit Nederland en de Oegandezen zich binnenin het huis om te gaan genieten van het eten. Veel nieuwe smaken en combinaties maakten het tot een heerlijke maaltijd. Misschien zou ik persoonlijk niet alles thuis meteen na gaan maken, maar voor iemand op wie ‘’wat een boer niet kent eet hij niet’’ aardig van toepassing is heb ik toch heerlijk genoten! Na de afwas was het tijd om terug te gaan naar het hostel. Iedereen vol van wat we deze dag gezien hebben. Het is zo fijn dat we in een groep zitten waarmee we al onze gedachten kunnen uitwisselen. Iedereen ziet en maakt hetzelfde mee en het is fijn om daar over te kunnen praten. Ik verheug me op de weken die nog gaan volgen en als ik bekijk naar wat we in deze paar dagen gezien, geleerd en ervaren hebben, kijk ik ontzettend uit naar de rest van deze studiereis!De anderen van de groep zitten nu boven op het dakterras te genieten van de sterrenhemel en een drankje; ik voeg me nu snel weer bij hen!

Reageren kan ook hier