Studenten SOL

Gisteren zijn we met z'n allen naar het Mulago ziekenhuis gegaan in Kampala. Hier zit Interplast Holland met een speciale brandwondenafdeling. We werden ontvangen door plastisch chirurg Rein en Marjo, die ons vertelde dat ze hier oorspronkelijk kwamen voor de lipspleten (hazenlippen). Ze kwamen er snel achter dat er ontiegelijk veel brandwondenslachtoffers waren, die niet goed behandeld werden in het ziekenhuis. Doordat de lokale bevolking hier gebruikt maakt van het 'traditionele' vuurtje voor het koken, gebeuren er veel ongelukken met het vuur. We kregen eerst een film van interplast te zien waar al erg schokkende beelden naar voren kwamen (vooral veel kindjes die struikelde en in het vuur terecht kwamen). Daarna splitste de groep zich in tweeen en liepen we elk met Marjo of Rein mee langs de patienten.

Wat vaak voorkomt zijn mensen met epileptische aanvallen die tijdens het koken zo'n aanval krijgen en in het vuur vallen (als ze hun medicijnen niet slikken). Ik was al weggelopen, maar de groep vertelde dat er een vrouw was die een aanval had gekregen en met haar hoofd in het vuur was gevallen. Ze lag al lang in het ziekenhuis, maar omdat ze besmet was met het hiv virus heelt haar huid/lichaam totaal niet snel. Het scheen dat haar hele gezicht zo verminkt was, dat je zelfs haar schedel zag (voorhoofd). Niet zo'n leuk verhaal, sorry, maar des te meer zien we in dat Interplast erg belangrijk is in Oeganda.

Wat ook veel voorkomt in Oeganda is dat men acid (=accu zuur) naar mensen gooit. Rein vertelde dat het voornamelijk vrouwen zijn die acid in hun gezicht/lichaam krijgen vanwege relationale problemen (lees man vind het niet leuk dat de vrouw vreemd gaat/of het uit maakt). Men kan hier accu zuur gewoon overal kopen, en het gebeurt vaak dat ze iemand inhuren van de slums voor 10.000 shilling (4 euro) om accu zuur over de desbetreffende persoon te gooien. Op de vraag of er alleen maar vrouwenslachtoffers zijn antwoordde Rein dat er tegenwoordig ook meer mannen binnenkomen met accuzuur verwondingen. Vooral leraren zijn een target, schoolkinderen schijnen hier soms zo boos te worden op leraren dat ze 'maar even' de leraar met accu zuur begooien.
Dat is wel even een andere kijk op de brutale schoolkinderen van Nederland...

Iedereen was erg beduusd en verslagen na het bezoek in het ziekenhuis, maar tegelijkertijd ook weer 'blij' dat er gelukkig wel een organisatie is zoals interplast. Zo zie je dat ontwikkelingssamenwerking wel degelijk helpt. Interplast zorgt er ook voor dat de lokale nurses en dokters het werk over kunnen nemen, zodat het werk niet wegvalt als de Nederlandse collegas weer terug naar huis keren.

SMUG

Hierna hadden we een afspraak met SMUG (Sexual Minorities Uganda) in hun meeting place 'Ice Breakers'. Zoals jullie (horen te) weten, hebben de sexual minorities een erg benadeelde positie in Oeganda. Vorig jaar is er zelfs een wet(bill) opgezet waarin homosexuelen de doodstraf kunnen krijgen, en dat je als persoon elke homosexueel die je kent moet aangeven bij de politie. Doe je dit niet, dan kan jij zelf (als heterosexueel) drie jaar gevangenisstraf krijgen. Deze wet is nog niet doorgekomen, maar het zegt al genoeg over de positie van de sexual minorities.
Ice Breakers is een huis wat gehuurd wordt door middel van sponsors zoals Hivos. Hier kunnen de sexual minorities bijeen komen en workshops houden of met elkaar praten over hun rechten als sexual minority. Het belangrijkste vonden ze dat het een 'safe base' was voor hun, hier konden ze echt zichzelf zijn. We kregen een hilarische presentatie van Sam voorgeschoteld. Hij vertelde hoe hij als homo wordt gezien door zijn familie, en dat hij vroeger al veel meidentaken deed (zoals water halen, sprokkelhout rapen). Familieleden zijn er vaak niet blij om, en veel van de homosexuelen worden uit huis 'gegooid' en krijgen geen funding meer voor universiteit ed. Sam vertelde ook over zijn belevenissen met de politie, dat het vaak kiezen is tussen gevangenisstraf of veel geld betalen aan de politie zodra de politie je aanhoudt vanwege een vermoeden van homosexueel gedrag. En ook al moesten we vaak lachen om Sam zijn verhalen, het blijft toch een serieuze zaak. De toekomst blijft onduidelijk voor de homosexuelen in Oeganda.

SMUG had een leuk idee om ons mee te nemen naar een cafe om wat te minglen met elkaar. Iedere Oegandees kan goed dansen (zeker met de heupen) maar de homosexuelen al helemaal ;). Daar stonden we dus rond 17.00u lekker te dansen en te poolen. We zijn dat niet gewend, maar het was erg gezellig.

Reageren op deze en andere SOL blogs kan hier