Niet mee eens? Blokkeren!
Heb je net een conflict opgelost of het volgende komt er al weer aan. Met de langdurige blokkades van Caranavi en Potosi net achter de kiezen, is er nu weer een conflict met de coca boeren in de Yungas. Het is goed gebruik in Bolivia om je eisen kracht bij te zetten door belangrijke wegen te blokkeren. `Dat hebben we van de president geleerd’ zeggen de cocaleros.
En wat ze ook van de president hebben geleerd is dat je niet met een of twee concessies vrede moet hebben. De boeren wilden van een nieuwe regeling af, die het transport van coca bladeren aan banden zou leggen om zo de cocaïne productie in te tomen. Dit werd ingewilligd, maar nu willen de boeren ook hun productie uitbreiden en meer grond ontginnen om coca te verbouwen. Daar is de regering minder happig op, dus de blokkade gaat door.
Kleine tirannen
Vervelend als je aan de andere kant van de blokkade zit en naar huis wilt. Dat overkwam ons na een weekendje in de weelderige Yungas. Op de dag dat we terug wilden naar La Paz hoorden we van de blokkade. Na twee dagen tevergeefs wachten op een oplossing van het conflict, besloten we de auto achter te laten en van blokkade naar blokkade te hoppen. Dat biedt een aardig kijkje in de keuken van zo`n staking. De eerste dag was er sympathie en steun voor de stakers en in het nabij gelegen stadje Coroico waren alle winkels en scholen dicht. De tweede dag werd de steun al minder, omdat een deel van de producenten een akkoord had bereikt met de regering. Maar dat was tegen het zere been van een aantal coca leiders, die juist de acties wilden verharden en uitbreiden. Meer geasfalteerde wegen, een fabriek van het een of het ander en een ziekenhuis behoort nu tot het standaard pakket van blokkeerders, waar dan ook in het land. Het vervelende is dat de leiders die niet tevreden zijn met de bereikte akkoorden, kleine tirannen zijn, die hun wil opleggen aan de rest.
De meeste mensen in Coroico vonden het na drie dagen welletjes en wilden er mee ophouden. Maar de leiders laten hun gezag gelden. De chauffeur die ons naar de eerste blokkade bracht, was nerveus en sprak telkens via z`n walki talki met de chauffeur van een andere auto die voor ons reed. Stakers hebben de reputatie om auto`s met stenen te bekogelen, banden door te prikken en meer van dat soort aardigheden. Maar de kleine blokkades die we onderweg tegenkwamen waren al weer verlaten. En bij een ervan waren de stakers lekker aan het voetballen en maakten zich niet druk om passerende auto`s. Ongeveer honderd meter voor de grote blokkade stapten we uit de auto. Te voet langs de stakers, die over de breedte van de weg een kampement hadden opgezet. We mochten er mondjesmaat langs. De gewone stakers stonden onder leiding van een hogere staker, die vervaarlijk met een grote rubberen zweep langs liep en orders uitdeelde.
We moesten even wachten. Een half uurtje, nou twintig minuten, nou vooruit een paar minuutjes. De `gewone` staker vond het allemaal onzin zo fluisterde hij, maar hij moest het wel doen, want anders kreeg hij er van langs. Democratie is niet het sterkste punt van de sociale organisaties in Bolivia. De leiders van de staking beseffen uiteraard dat hun eisen niet onmiddellijk zullen worden ingewilligd. Maar het kan nooit kwaad je spierballen te laten zien, vele politici zijn ooit zo begonnen.
Kettingreactie
De blokkade heeft inmiddels weer een reactie opgeroepen van de bus- en transport ondernemers, die nu verliezen leiden. Zij hebben gedreigd het centrum van La Paz te blokkeren als er niet snel een oplossing komt. Zo krijg je een aardige kettingreactie.
MYHIVOS LOGIN
