Edwin van Unen

Ik kreeg veel positieve reacties op mijn foto's maar is het dan echt zo goed dat ze mijn foto hebben uitgekozen tot winnaar van de wedstrijd ? “Ja” is dus het antwoord en wat voor een prijs zit er aan vast !!! een reis naar Sumba, een eiland in Indonesië. Hoeveel geluk kan je hebben ? Ik kom al 7 jaar graag in Indonesië (mijn schoonfamilie woont er) en afgelopen zomer zijn we er voor het laatst geweest en nu .... mag ik weer, geweldig ! Mijn liefde voor dit land gaat zover dat mijn gezin en ik de wens hebben er ooit voorgoed te verblijven. Lees verder

Blog 2 Sumba oktober 2011
Net aangekomen in mijn hotel en nog nauwelijks bijgekomen van de “cultuur schok” begin ik aan het verslag waarvan ik had beloofd het te gaan bijhouden op mijn blogpagina. Aangekomen op het lokale vliegveld van Waingapu werd ik opgehaald door iemand die mij naar het hotel zou brengen waar ik Adi en mijn chaufeur zou gaan ontmoeten. Adi is een werknemer van een lokale hulporganisatie “Biru” die ondersteuning krijgt van Hivos en verantwoordelijk is voor het Biogas project in Sumba. Niet lang na mijn aankomst in het hotel arriveerde Adi en zijn voorstel was om direct op pad te gaan en te gaan kijken naar bijzondere plekken op Sumba en zo “gezicht” te geven aan wat de situatie is van de eiland bewoners en wat er op dit moment in gang is gezet om de bevolking ervan te helpen ontwikkelen. Goed plan ! ik kan niet wachten om te kijken wat dit stukje Indonesie te bieden heeft of liever gezegd, nodig heeft. Lees verder

Blog 3 Sumba Waterkracht
De waterkrachtcentrale ligt in de bergen die we met de auto een heel eind kunnen bereiken. De weg verandert langzaam in een wat minder goede weg tot iets wat niet eens meer op een weg lijkt en waarvan je je afvraagt of de auto al dit geweld van kuilen, takken en een stukje rivier wel aankan. Als we niet verder kunnen komen met de auto gaan we het laatste stuk te voet verder. Met mijn conditie een aardige uitdaging. Aangekomen bij het water zie je wat hier al is gedaan om de waterkrachtcentrale te bouwen. Het water wordt kunstmatig omgeleid door een dam die is gemaakt waardoor het water via een andere weg door een enorme pijp wel 50 meter naar beneden stort. Beneden is de centrale waar de waterkracht wordt omgezet in energie. Lees verder

Blog 4 Follow the tradition
Op onze weg terug is het voor Adi tijd om weer te vertrekken en hier scheiden onze wegen. Ik vertrek met bernard, mijn chauffeur voor deze week, door de bergen naar de volgende stad. Het landschap wat eerst zo droog en dor was veranderd langzaam in een meer groenere omgeving en ondanks dat het een rit is van een uur of vier kijk ik mijn ogen uit en verwonder mij nog steeds hoe de mensen hier kunnen leven. Hier en daar een huisje van bamboe gevlochten muren met een rieten dak en ook hier geen gas, geen licht, alleen houtvuur en de bekende aanblik van mensen op weg om onder andere water te halen. Aangekomen in de volgende stad is het al donker geworden. Ik check in in het hotel en ga na het bekijken van de foto’s slapen, het is al laat. Lees verder

Blog 5 Dromen met open ogen
Als we hebben gegeten en nog wat hebben gepraat is het tijd om weer te vertrekken. Onderweg zien we mensen die vriendelijk lachen en zwaaien als we langsrijden. Ik wist wel dat je als blanke in Indonesië de nodige bekijks hebt maar hier is het zo mogelijk nog “erger” maar in de positieve zin van het woord. Dat wordt wederom bevestigd als we aankomen bij de volgende bezienswaardigheid. Daar zijn een aantal jongelui aan het zwemmen en spelen bij een prachtige waterval. Lees verder

Blog 6 De afsluiting
De volgende ochtend vroeg heb ik weer afgesproken met bernard. Hij komt me halen bij het hotel en vraagt of ik mee wil naar de pasar. Een pasar is een markt en ik vindt het leuk om te zien hoe de lokale bevolking op de markt hun spullen koopt en verkoopt. Met mijn camera in de aanslag lopen we over de markt en ik weet niet waar ik kijken moet. Hier wordt veel handel gedreven maar het mooiste spel blijft het afdingen. Lees verder