Blogs

Als ontwikkelingsorganisatie vinden we het belangrijk om de echte verhalen van echte mensen vast te leggen. Want juist voor die vrouw, man of kind zijn we met onze 800 partners zo hard aan het werk. Vandaag sprak ik met mensen die betrokken zijn bij een vrouwenrechten-organisatie in Mwana, Tanzania, met de naam Kivulini.

De problemen waar Kivulini tegen vecht zijn even talrijk (huiselijk geweld, besnijdenissen, early marriages en het verkopen van meisjes) als de zaken waar het voor strijdt (eigendomsrechten voor vrouwen, toegang tot juridisch advies en financiële zelfstandigheid voor vrouwen).

Ik heb niet vaak de kans om met beneficiënten van een Hivos-partner te spreken en heb daarom via Africa Interactive een lokale cameraman ingehuurd. Jacob Mugene heeft de mijn interviews vastgelegd. Deze beelden worden op dit moment verwerkt en zullen snel bij de verhalen geplaatst worden. Jovitha Mlay van Kivulini heeft mij geholpen met de vertaling en de begeleiding van de gesprekken.

Hieronder alvast de verhalen en foto’s van Robi, Theresa, William en Helena.

Eerst heb ik gesproken met Robi (zie foto rechtsboven). Ze is jong (15 jaar) en ze kijkt me nauwelijks aan. Haar gezicht heeft ze omwikkeld met een witte sjaal. Na wat aandringen, vertelt ze haar verhaal. Hoe ze al jong uitgehuwelijkt werd, maar het moeilijk vond om weg te zijn van haar moeder. En dat haar schoonvader haar verbood om in contact te blijven met haar familie en hij vervolgens kwaad naar haar ouders is gestapt.

Toen zij aangaven hun dochter niet te willen verbieden om hen op te zoeken, werd hij zo kwaad dat hij met een machete Robi’s oren van haar hoofd heeft gesneden. Ook haar handen heeft hij toegetakeld. Vele operaties waren nodig om de schade zoveel mogelijk te herstellen, maar een groot deel van haar gehoor is verdwenen..

Zij ontvangt traumabegeleiding van de mensen van Kivulini. Zij hebben haar ook geholpen te scheiden van haar man en een proces aan te spannen tegen haar schoonvader (dit heeft nog geen resultaat opgeleverd). Ze gaat sinds kort ook weer naar school. Als ze later voor de camera haar verhaal doet, roept ze vooral op tegen ‘early marriage’. Zij gelooft dat dit het leven van jonge vrouwen verwoest. Later word mij duidelijk dat volgens de Tanzaniaase wet ‘early marriage’, namelijk het huwen van meisjes onder de achttien jaar, verboden is, maar de praktijk is dus helaas anders.

Later spreek ik met Theresa. Zij heeft al een tijdje op me zitten wachten en alle gesprekken hiervoor rustig gevolgd. En nee, ik hoef haar niet meer uit te leggen wat de bedoeling is. Theresa zegt het belangrijk te vinden haar verhaal te mogen doen voor de camera. Ze hoopt dat hierdoor meer vrouwen aankloppen bij Kivulini of een vergelijkbare organisatie als ze hulp nodig hebben. Zij is namelijk nog steeds heel blij dat iemand haar heeft verteld over het werk van Kivulini.

Theresa is moeder van drie kinderen en haar man mishandelde haar regelmatig. Op een gegeven moment woonde ze bij haar schoonmoeder om aan het geweld te ontsnappen, maar toen haar man dreigde hun gezamenlijke huis te verkopen besloot ze juridisch advies in te winnen. Zo kwam ze in contact met een zgn. ‘Para-legal’van Kivulini. Deze persoon heeft geen juridische achtergrond maar is wel getraind om vrouwen en meisjes te assisteren. Na bemiddeling van deze adviseur is het stel in therapie gegaan. Ze leven nu nog steeds als stel en volgens Theresa gaat het goed. Zij is vooral heel blij dat niet op een echtscheiding is uitgelopen.

William voelt zich niet helemaal op zijn gemak. Het moet ook een beetje vreemd zijn om tussen allemaal slachtoffers (of zoals zij het liever noemen ‘survivors van domestic violence’) als voormalige dader, je verhaal te doen. Hij vertelt mij dat hij veranderd is.

Waar hij vroeger veel dronk en vervolgens zijn kinderen en vrouw mishandelde, is hij tegenwoordig een spreker op dorpsbijeenkomsten. Daar vertelt hij over het belang van een veilig huis en de noodzaak om geweld naar vrouwen en kinderen te stoppen. En ja, hoe het moeilijk het ook is, hij is gestopt met drinken. Hij vertelt het duidelijk met veel trots. Ik wens hem veel sterkte en krijg een stevig handdruk als afscheid.

Het verhaal van Helena is in en in triest. Zij is 16 jaar oud en ook een slachtoffer van ‘early marriage,’ maar niet met toestemming van haar ouders. Haar moeder was overleden en haar vader liet haar wonen bij een tante. Deze tante heeft haar verkocht aan iemand in Kenia om in de huishouding te werken. Haar vader was haar op een dag kwijt en is vervolgens maanden naar haar opzoek geweest.

Uiteindelijk heeft hij haar gevonden maar toen bleek ze ondertussen uitgehuwelijkt en besneden te zijn. Met hulp van Kivulini woont ze weer bij haar vader. Ze volgt therapie en gaat naar school. Als ik haar aan het eind van het interview vraag of ze nog iets wil zeggen aan de kijker, blijft het even stil. Uiteindelijk zegt ze met luide stem: ‘we moeten ouders blijven waarschuwen’.

Vooral de verhalen van de jonge meiden hebben mij zeer geraakt. Zo jong en dan al zulke nare dingen meegemaakt. Zij zijn voor het leven getekend. Wanneer Robi en Helena aan het eind van de dag vertrekken, krijg ik nog een glimlach van ze. In gedachte wens ik het allerbeste. Vanaf nu kan het alleen maar beter worden.

De verhalen van Jane, de eerste taxi-chauffer in Mwanza, en Elizabeth die een rechtzaak won, volgen nog.