ENG
Pull Here
 


 
Locatie
» Peru

Prosa

Prosa Logo

BETER AIDS-BELEID IN PERU

Extreme uitzonderingen zijn er nog steeds. Zoals die dokter op het platteland van Peru, die een lijst ophing van alle mensen met hiv/aids om de andere patiënten in het ziekenhuis te waarschuwen. Maar over het algemeen is het hiv/aids-beleid in Peru niet slecht. Mede dankzij PROSA (Programa de Soporte a la Autoayuda de Personas Seropositivas).


 

De wachtkamer van een ziekenhuis in Lima. Alle wachtenden hebben een aids-test ondergaan en wachten op de uitslag. De dokter komt binnen en roept de namen af van de mensen die naar huis mogen omdat de test negatief is. De achterblijvers worden binnengeroepen voor een informatieve bijeenkomst over hiv/aids. "Sommige dokters vergeten dat mensen met hiv/aids ook rechten hebben", stelt Raul Raygada van PROSA, dat streeft naar het verhogen van de levenskwaliteit van mensen met hiv/aids en hun families. "Niemand heeft er iets mee te maken welke ziekten jij hebt."

 

Desalniettemin is de zorg aan de ruim 50 duizend Peruanen met hiv/aids zeker niet slecht in vergelijking met de buurlanden, vindt Raygada. "De regering heeft al meer dan tien jaar geleden een strategie ontwikkeld om ervoor te zorgen dat de epidemie zich niet uitbreidde vanaf de kwetsbare groepen die het eerst getroffen werden: mannelijke homo's, biseksuelen, transseksuelen, transgenders en sekswerkers.

Dat beleid is redelijk succesvol gebleken, ook al zien we nu een toename van het aantal jongens en jongemannen dat besmet wordt. Hoewel ze eigenlijk liever seks zouden willen met meisjes, experimenteren ze met sekswerkers, travestieten of mannen. Ze weten bovendien niet goed hoe ze zich moeten beschermen tegen seksueel overdraagbare aandoeningen. Op heel veel scholen wordt niet gesproken over seksualiteit, condooms, hiv/aids of sekswerkers, laat staan over seksuele diversiteit. De kerk heeft in Peru nog altijd een sterke greep op het onderwijs."

 

 

 

Naar schatting de helft van alle Peruanen met hiv krijgt de behandeling die ze nodig hebben. "Veel mensen weten niet dat ze hiv hebben", legt Raygada uit. "Anderen vertrouwen op alternatieve medicijnen of ontkennen dat de ziekte bestaat. Sommige mensen worden niet behandeld vanwege de kosten. In theorie is de behandeling met de moderne highly active antiretrovial therapy (HAART), die dankzij de samenwerking met het Global Fund sinds 2006 beschikbaar is, helemaal gratis. Maar de testen die mensen vooraf moeten laten doen, kosten zo'n tien dollar. Lang niet iedereen kan dat betalen.

Daar komt bij dat medicijnen soms niet verkrijgbaar zijn. Als je die dan zelf moet kopen, kost dat per maand 600 tot 700 dollar, meer dan een gemiddeld maandsalaris. Bij PROSA hebben we een eigen voorraad medicijnen voor mensen die tijdelijk geen medicijnen krijgen of die problemen hebben met hun ziektekostenverzekering."

 

 

 

Bij de oprichting van PROSA in 1991 waren er in Peru, op wat donaties uit andere landen na, geen medicijnen beschikbaar. "Een belangrijk deel van ons werk was het emotioneel en praktisch ondersteunen van mensen met hiv/aids, die vaak heel ziek en volkomen geïsoleerd waren. Dat buddywerk doen we nog steeds, net als het ondersteunen en professionaliseren van zelfhulpgroepen. Daarnaast voerden we actie om het beleid te veranderen. Zo kregen we het in 1996 voor elkaar dat hiv-testen vrijwillig moesten zijn. Daarvoor was een test verplicht als je wilde gaan studeren, trouwen of soms zelfs bij sollicitaties.

De laatste jaren werken we nauw samen met het ministerie van Volksgezondheid. Daardoor zijn er nu multidisciplinaire teams, waar ook iemand met hiv/aids inzit voor het geven van emotionele ondersteuning en counseling. Het model is nog lang niet overal ingevoerd, maar het is een grote stap voorwaarts. Vooral omdat het laat zien dat mensen met hiv/aids ook deel van de oplossing zijn en niet alleen maar slachtoffers."